Hackney Marshes

„Wyraźnie kwestionując wszystkie akceptowane formy dokumentu telewizyjnego, film Johna Smitha jest niezwykły jako produkt dużej instytucji. Podwójnymi tematami są mieszkańcy wieżowców w Hackney oraz elementy i konwencje filmowe. Wywiady z tymi pierwszymi są zmontowane na tle ograniczonej sekwencji kompozycji, które ilustrują i kwestionują ścieżkę dźwiękową na wiele różnych sposobów. Powtórzenia, ostry montaż, nieprawdopodobne obrazy (kredowe linie, zamykające się drzwi windy) i celowe odwrócenie typowych rozwiązań – wszystko to ma na celu dezorientację widza i zmuszenie go do ponownego przemyślenia jego relacji z filmem. Nie wszystko jest jednak tak intensywnie intelektualne – liczby na słupkach bramkowych służą jako sprytny i zabawny kontrapunkt do dyskusji o płacach i cenach. Ogólny rezultat jest, być może zaskakujący, biorąc pod uwagę teoretyczne rozważania, dziwnie intymnym obrazem tematów. Co ważne, sukces filmu dowodzi, że wielu twórców telewizyjnych musi na nowo przemyśleć swoje bezpieczne podejścia i akceptowane techniki.” John Wyver, magazyn Time Out, sierpień 1978